หยางจื้อเผิงส่งจดหมายถึงไหลชิงเต๋ออีกครั้ง: สินเชื่อบ้านยังมีพื้นที่อีก 3.45 ล้านล้านดอลลาร์ไต้หวัน เรียกร้องยกเลิกมาตรการจำกัดสินเชื่อ

หยางจื้อเผิง อดีตประธานสมาคมผู้ประกอบการก่อสร้างนครไถจง เขียนจดหมายถึงประธานาธิบดีไหลชิงเต๋ออีกครั้งเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน เรียกร้องให้ธนาคารกลางยกเลิกมาตรการจำกัดสินเชื่อระลอกที่ 7 นี่เป็นจดหมายฉบับที่ 4 ของเขา เขากล่าวว่ามาตรการควบคุมนี้ดำเนินมาแล้วกว่า 2 ปี 2 เดือน ขณะที่ระยะเวลาที่วางแผนไว้เดิมคือ 2 ปี หยางจื้อเผิงระบุว่าก่อนหน้านี้เขาเคยเสนอความเห็นต่อประธานาธิบดีเกี่ยวกับนโยบายอสังหาริมทรัพย์และสินเชื่อมาแล้ว 3 ครั้ง และได้รับคำตอบอย่างเป็นทางการจากทำเนียบประธานาธิบดี สภาบริหาร (Executive Yuan) รวมถึงธนาคารกลาง คณะกรรมการกำกับดูแลภาคการเงิน กระทรวงการคลัง และกระทรวงมหาดไทย

หยางจื้อเผิงระบุว่า ตามสถิติของธนาคารกลางและคณะกรรมการกำกับดูแลภาคการเงินเมื่อปลายเดือนกันยายน ยอดเงินฝากของธนาคารในประเทศอยู่ที่ 55.6 ล้านล้านดอลลาร์ไต้หวัน เพิ่มขึ้นกว่า 14 ล้านล้านดอลลาร์ไต้หวันในสองปี สินเชื่ออสังหาริมทรัพย์ของธนาคารทั้งระบบคิดเป็น 34.02% ของสินเชื่อรวม ซึ่งต่ำสุดในรอบกว่า 20 ปี ส่วนเพดาน 30% ที่กำหนดไว้ในมาตรา 72-2 ของ《พ.ร.บ.ธนาคาร》 เขาคำนวณแล้วเห็นว่าระดับปัจจุบันที่ 23.79% ห่างจากเพดาน 6.21% เทียบเท่าเงินทุน 3.45 ล้านล้านดอลลาร์ไต้หวัน

ข้อเรียกร้อง 3 ข้อที่หยางจื้อเผิงเสนอ ตามลำดับคือ ทบทวนวงเงินที่ใช้กำหนดบ้านราคาสูงซึ่งไม่ได้ปรับมาหลายปี เพิ่มสัดส่วนสินเชื่อบ้านเหลือขายของผู้ประกอบการเป็นร้อยละ 50 เพื่อนำไปหักล้างสินเชื่อที่ดินและก่อสร้าง และยกเลิกมาตรการจำกัดสินเชื่อระลอกที่ 7 ทั้งหมด เขากล่าวว่าข้อเรียกร้องทั้ง 3 ข้อนี้ยังไม่ได้รับการผ่อนปรนจนถึงปัจจุบัน

หยางจื้อเผิงระบุความผิดพลาดด้านนโยบายของธนาคารกลาง 3 ประการ ตามลำดับคือ อ้างอิงตัวชี้วัดที่ตามหลัง บีบให้ผู้ประกอบการต้องก่อสร้าง และไม่ได้คำนึงถึงต้นทุนและสถานการณ์จริง เขากล่าวว่าธนาคารกลางพิจารณาจำนวนหน่วยตามใบอนุญาตการใช้อาคาร การจดทะเบียนรักษาสิทธิ์อาคาร และจำนวนหน่วยที่โอนกรรมสิทธิ์เป็นหลัก ซึ่งเป็นตัวชี้วัดที่ตามหลัง ส่วนพื้นที่ (ผิง) ของที่ดินสำหรับก่อสร้างที่โอนกรรมสิทธิ์ และจำนวนหน่วยที่ออกใบอนุญาตก่อสร้าง จึงจะเป็นตัวชี้วัดที่นำหน้า

หยางจื้อเผิงกล่าวว่า เมื่อหลายปีก่อนธนาคารกลางเคยกำหนดให้ "ต้องพัฒนาที่ดินสำหรับก่อสร้างที่ได้มาภายใน 18 เดือน" เพื่อป้องกันผู้ประกอบการกักตุนที่ดิน ข้อกำหนดนี้บังคับใช้ 2 ปี เขาเห็นว่าในช่วงที่เศรษฐกิจไม่ดี ผู้ประกอบการจึงจำใจต้องเริ่มก่อสร้าง ทำให้อุปทานบ้านมากเกินไปและปัญหาบ้านเหลือขายรุนแรงขึ้น เขายังวิจารณ์ว่าธนาคารกลางอ้างว่าราคาบ้านขึ้นมากเกินไปจึงไม่ผ่อนปรนมาตรการจำกัดสินเชื่อ แต่ไม่ได้นำต้นทุนค่าแรง วัสดุ และภาษีที่สูงขึ้นมาคิดรวม ดูเพียงตัวเลขบนบัญชีของราคาซื้อขายจริง และไม่ได้สังเกตว่าผู้ประกอบการลดราคาแฝงด้วยการแถมการตกแต่ง เฟอร์นิเจอร์ และเครื่องใช้ไฟฟ้า